تبلیغات
هر چی میخواهید - شعر

یکشنبه 14 بهمن 1386 - 04:02 ق.ظ


لالایی:

لالا لالا همه در خواب نازن                  دیگه چیزی ندارن تا ببازن

بخواب آروم نه اینکه وقته خوابه            بخواب ای گل که بیداری عذابه

نترس از دست بی قانون فردا              بخواب جونم که قانون داره دنیا

بخواب آروم گل گلدون خونه                که بیرون تا بخوای نا مهربونه

لالا لالا که قلبم زیرو رو شد               که دست عاشقم پیش تو رو شد

که بازم این دلم دیوونگی کرد              که این دیوونه با عشق زندگی کرد

بخواب ای گل الهی در نمونی            نگیره بغضت از نا مهربونی

بخواب جونم که در ها رو ببندم           نخوای از من که با گریه بخندم

بخواب آروم که خورشیدم آرومه          اونم باید بره چیزی بپوشه

اونم طاقت نداره توی سرما               اونم غافل شد از حال دل ما

همه اینجا قریب اندر قریبا                 همه از بی نیازی بی نصیبن



گل و خورشید...

 

یه گل بود و یه خورشید همیشه با همدیگه

 گل به خورشید نیاز داشت

خورشیده گل و دوست داشت

هر روز صبح گل سرخ به عشق اون پا می شد

تا كه فقط بشینه قشنگیشو ببینه

خورشیدم از اون بالا هی گله رو می پایید

تا یه وقت كسی نیاد گله اونو بچینه

یا چشمی زیر زیركی روی اونو ببینه

اما یه روز یه باره یه ابر سیاه اومد

خورشید و از گل گرفت ساقه هاشو تبر زد

گل هر روز پژمرده شد

نور خورشیده كم شد

گلبرگ های گل می ریخت

خورشیده اشك خون ریخت

ابر سیاه نامرد نذاشت دیگه دوباره

چشم گل حتی یه بار به خورشیدش بباله

اما خانوم خورشیده با این شرایط خو كرد

زندگی شو ورق زد

دیگه از گل دم نزد

گل سرخ پرپر شد و

خورشید بازم دوباره به خوشگلیش می نازید

مویی به باد می داد و بین ابرا می تازید

از این به بعد اون گله

فقط با عشق نوری

كه از خورشید تو ذهنش مونده بود یادگاری

زنده بود و جون نداد

ولی قلبآ مرد و رفت

چیزی نموند باقی

قصه گل و خورشید قصه عشق من بود

كه منو تنها گذاشت

تو سرنوشت جا گذاشت ...

 




امام رضا:

غرق دعا
غرق نور است و طلا
گنبد زرد رضا
بوى گل، بوى گلاب
مى رسد از همه جا
مثل یك خورشید است
مى درخشد از دور
شده از این خورشید
شهر مشهد پر نور
چشمها خیره به او
قلبها غرق دعاست
بر لب پیر و جوان
یا رضا رضا رضا ست
اى خدا كاش كه من
یك كبوتر بودم
روى این گنبد زرد
شاد مى آسودم
مى زدم بال و پرى
دور تا دور حرم
از دلم ره مى زد
ماتم و غصه و غم



یه شعر خودم سرودم. که البته برای عشقمه.

حالا میگم ۱ و ۳                                                                   تا بیاری برام یک کاسه

تا بیارم توش نون و دوغ                                                         تا یک وقتی نگی به من دروغ

بعدش میگم ۴و۶                                                                  تا بپری تو  آتیش

حالا گوش کن میگم ۷و۸                                                        تا با کله بری ته تشت

بعدش چیه؟۹و۱۰                                                                  تا با هم بریم دَدَ

خوب بید؟




این شعر رو هم خودم ساختم.شاید خوب نباشه اما ارزش خواندن رو داره.در ضمن اسمشو گذاشتم گوشه نشین میخانه.

گشتم تمام دنیا را به دنبالت نبودی                                      گشتم ز نام تو دنیا را تو نبودی

زدم اسمت را صدا از کنج خانه                                              آنگه شدم خانه نشین در میخانه

ندایی را شنیدم از دور دست                                                گفتم دادند تورا به من دست به دست

گفتی چرا اینجا نشستی                                                     گفتم چون که تو در دور دستی

 



من این شعر ها رو ساختم تا شاید شما از خسیسی در بیایید و نظر بدید.


[ | دیدگاه ها : دیدگاه ]

[محمد باقری | لینک ]
نوشته های پیشین ...